پنجشنبه سوم اردیبهشت 1388
پنجگانه ای برای پایان سریال رزیدنتی 87
خبری نبود. نه اینکه بحث برتری یک رشته مطرح باشه که بحث انتخاب مطرحه خیلی محدود میشه،
بحث اینکه چرا بخاطر ترس از اوضاع سال بعد کسی جراحی رو انتخاب کنه که در طول اینترنیش کشیک
می فرخته وشاید بشه گفت به اندازه انگشتان دست حتی، سوچور نزده،این فرد جراحی رو انتخاب کرد
با این استدلال که چقدر احتمال داره با ۳۷۵، سال بعد همین جراحی هم قبول بشم؟انگار قانون بدیهی
جبر یعنی P ------> Q مدتهاست ازین امتحان رخت بسته و حدس اینکه چه اتفاقی در آینده رخ میده کمی پیچیدست.
۲- پایان طرحم نزدیکه، من هستم و امسال و هوای آلوده تهران و پنجره هایی که دیگه به کوه و دریا باز نمیشن....
۳- در جواب تلفن دوستی که میگه قبول نشدم با ۳۴۵ ،هیچی! می خندم،لجش می گیره و می پرسه
چرا می خندی؟ سعی می کنم یه جواب خاص بدم به سوالش، می گم آخه من با اون فرق دارم غصه
هام مال خودمه و خندهام مال همه! اما دروغه!! می دونم که دارم به زحمات اون و تمام امیدهایی که
امسال داشته می خندم. دارم به خودم و اوضاع موجود می خندم دارم، می خندم تو این شرایط شاید فردا همین خنده هم توی زندگی گم بشه.
۴- کاش می تونستم گاهی و فقط گاهی اینقدر خوش خیال باشم که درک کنم واقعا" چرا کسی که
نمره اش زیر ۳۰۰ شده از تو بخواد که ببینی بیهوشی یا اطفال قبول نشده؟!!!
۵- به همه همکارایی که باید! قبول میشدن و قبول شدن تبریک میگم و به همه کسایی که باید قبول
میشدن و نشدن واقعا" نمی دونم چی بگم!
